آنها افراد مبتلا به اختلالات گفتار، زبان، صدا و روانی کلام را ارزیابی و درمان می‌کنند. آنها سیستم‌های ارتباطی جایگزین را انتخاب کرده و نحوه استفاده از آنها را آموزش می‌دهند. آنها تحقیقاتی در رابطه با مشکلات گفتار و زبان انجام می‌دهند.

آنها بیماران مبتلا به اختلالات تنفسی را ارزیابی، درمان و مراقبت می‌کنند. آنها مسئولیت اصلی تمام روش‌های مراقبت تنفسی، از جمله نظارت بر تکنسین‌های تنفس درمانی را بر عهده دارند. آنها اقدامات درمانی را آغاز و انجام می‌دهند؛ سوابق بیمار را نگهداری می‌کنند؛ و تجهیزات را انتخاب، مونتاژ، بررسی و کار می‌کنند.

آنها فعالیت‌های موسیقی درمانی تجویز شده توسط پزشک را برنامه‌ریزی، سازماندهی یا هدایت می‌کنند که برای تأثیرگذاری مثبت بر وضعیت روانی یا رفتاری بیماران طراحی شده‌اند.

آنها جلسات یا برنامه‌های هنردرمانی را برای بهبود سلامت جسمی، شناختی یا عاطفی مراجعین برنامه‌ریزی یا اجرا می‌کنند.

آنها برنامه‌های تفریحی مورد تأیید پزشکی را برای بیماران در بیمارستان‌ها، خانه‌های سالمندان یا سایر مؤسسات برنامه‌ریزی، هدایت یا هماهنگ می‌کنند. فعالیت‌های آنها شامل ورزش، سفر، نمایش، فعالیت‌های اجتماعی و هنر و صنایع دستی است. آنها وضعیت بیمار را ارزیابی کرده و فعالیت تفریحی مناسب را توصیه می‌کنند.

آنها پرتودرمانی را طبق تجویز رادیولوژیست و طبق رویه‌ها و استانداردهای تعیین‌شده به بیماران ارائه می‌دهند. وظایف آنها ممکن است شامل بررسی تجویز و تشخیص باشد. آنها به عنوان رابط با پزشک و پرسنل مراقبت‌های حمایتی عمل می‌کنند. آنها تجهیزات را آماده کرده و سوابق، گزارش‌ها و پرونده‌ها را نگهداری می‌کنند. آنها در روش‌های دزیمتری و تعیین محل تومور کمک می‌کنند.

آنها برنامه‌های توانبخشی را ارزیابی، برنامه‌ریزی، سازماندهی و در آنها شرکت می‌کنند که باعث بهبود تحرک، تسکین درد، افزایش قدرت و بهبود یا اصلاح شرایط ناتوان‌کننده ناشی از بیماری یا آسیب می‌شوند.

آنها به بیماران دارای اختلالات بینایی خدمات درمانی ارائه می‌دهند تا عملکرد آنها را در فعالیت‌های روزمره زندگی بهبود بخشند. آنها بیماران را در فعالیت‌هایی مانند استفاده از کامپیوتر، مهارت‌های ارتباطی یا مهارت‌های مدیریت خانه آموزش می‌دهند.

آنها برنامه‌های توانبخشی را ارزیابی، برنامه‌ریزی، سازماندهی و در آنها شرکت می‌کنند که به ایجاد یا بازیابی مهارت‌های حرفه‌ای، خانه‌داری و زندگی روزمره و همچنین استقلال عمومی افراد دارای معلولیت یا تأخیر در رشد کمک می‌کند.

آنها بیماری‌ها و ناهنجاری‌های پای انسان را تشخیص و درمان می‌کنند.